 Door MitchDe dag is nog vroeg wanneer Wodi en ik richting sportcentrum van de TU Eindhoven fietsen. We worden vergezeld door acht vrienden die vandaag ook meedoen aan de grootste adventure race van Nederland: de Outdoorchallenge. Ruim honderd teams hebben zich ingeschreven voor deze wedstrijd, waarin prijzen te behalen zijn in verschillende klassementen, te weten overall, mix, TU en NSK. Om die laatste is het ons te doen. Vorig jaar eindigde Wodi net naast het podium en dit jaar lijkt de belangrijkste concurrentie niet aanwezig. Kansen dus, maar een fout zit in een klein hoekje, zeker bij het AR’en. Met die gedachte al enkele dagen in ons achterhoofd, verschijnen we vandaag geconcentreerd aan de start.
Vanaf de markt in Oirschot beginnen we met een urban-run van een kleine 4 km. De steps voor de tweede etappe hebben we dan al zien staan. Er zijn wederom weinig exemplaren met grote (lees: snellere) wielen, dus we gaan meteen voluit de sprint in. Herstellen komt later wel. Het oriënteren gaat soepel, het rennen ook, dus als we weer op de markt terug komen vinden we nog twee goede steps, waarmee we ons richting WP1 haasten. Hier komen we als 10e team aan. Vlug intekenen van de CP’s levert ons behoorlijk veel winst op, aangezien we als 3e team weer vertrekken. Zo gaat het lekker! Met de 20 km die we voor ons hebben is het noodzaak een ideaal ritme te vinden: 6 keer rechts, 6 keer links, 6 keer rechts, etc. Helaas staat het terrein dit niet overal toe. Ongeveer een derde deel van de route gaat over onverharde paden, waarvan enkele stukken zo mul zijn dat we moeten lopen. In de loop van de dag zou blijken dat ‘los, stoffig zand’ een rode draad zou zijn door de race. Gelukkig wisten we dat toen nog niet, dus met een “ach ja, een stukje moet kunnen” vervolgden we onze route. | 
